Konopie przyciągają uwagę onkologii z dwóch powodów: mogą wpływać na objawy towarzyszące leczeniu, a ich składniki oddziałują na komórki nowotworowe w doświadczeniach. W tych dyskusjach często pojawia się FECO, czyli Full Extract Cannabis Oil. To skoncentrowany ekstrakt konopi zawierający wiele składników rośliny, odmienny od spożywczego oleju z nasion. [1, 2]
Protokół Cutlera wyrósł z pytania o to, czy przewlekła ekspozycja na rtęć może wyjaśniać część trudnych do rozpoznania dolegliwości. Jego autor, chemik Andrew Hall Cutler, połączył wiedzę o wiązaniu metali z własnym modelem postępowania. Szczególne znaczenie przypisywał temu, jak stężenie substancji zmienia się w czasie. [1]
Dichlorooctan, czyli DCA, jest badany w onkologii ze względu na wpływ na sposób wykorzystywania energii przez komórki. Badacze sprawdzają, czy zmiana metabolizmu może zwiększyć podatność guza na śmierć komórkową i wspomóc działanie innych metod leczenia. Chodzi o konkretny związek metaboliczny; nazwa DCA oznacza dichlorooctan. [1, 2]
Mebendazol zainteresował onkologów zdolnością do zaburzania podziału komórek nowotworowych. Badacze sprawdzają, czy może ograniczać rozwój guza i wzmacniać działanie innych leków. Doświadczenia laboratoryjne doprowadziły już do prób klinicznych, między innymi w raku jelita grubego i glejakach. Ich wyniki pokazują, jak wiele zależy od rodzaju nowotworu i badanego połączenia. [1–5]
Albendazol jest znany jako lek przeciwpasożytniczy. Zainteresowanie onkologów wzbudziła możliwość wykorzystania jego działania także przeciw komórkom nowotworowym. Badania dotyczą przede wszystkim hamowania ich namnażania oraz osłabiania sygnałów, dzięki którym guz dostosowuje się do niedoboru tlenu. Obok doświadczeń laboratoryjnych przeprowadzono również małe próby u ludzi. [1–3]
Komórka nowotworowa może przetrwać kontakt z lekiem, jeśli skutecznie hamuje własny program śmierci. Stąd pomysł, aby obok cytostatyku zastosować substancję osłabiającą tę obronę. W przypadku prazikwantelu badano przede wszystkim połączenie z paklitakselem. Celem było zwiększenie skuteczności tego leku, także wobec komórek wykazujących oporność. Najważniejsze doświadczenia przeprowadzono w hodowlach i u myszy. [1]
