Molibden

Działanie terapeutyczne

• umożliwia produkcję enzymów niezbędnych do przyswajania cukrów i tłuszczów
• uczestniczy w procesie dostarczania komórkom energii
• jest niezbędny do prawidłowego przyswajania żelaza
• chroni organizm przed anemią
• dba o zdrowie zębów i kości
• poprawia odporność organizmu
• uczestniczy w oczyszczaniu organizmu z toksyn
• jest niezbędny do prawidłowego wzrostu młodego organizmu
• ma pozytywny wpływ na męską płodność

---

Efektywne porcje (dawkowanie)

Zgodnie z danymi National Institutes of Health (USA):

• Niemowlęta 0–6 miesięcy: 2 µg/dzień
• Niemowlęta 7–12 miesięcy: 3 µg/dzień
• Dzieci 1–3 lata: 17 µg/dzień
• Dzieci 4–8 lat: 22 µg/dzień
• Nastolatki 14–18 lat: 43 µg/dzień
• Dorośli (19 lat i więcej): 45 µg/dzień
• Kobiety w ciąży i karmiące: 50 µg/dzień
  Uwaga: W Europie Austria / EFSA wskazują na Adequate Intake (AI) dla dorosłych ~65 µg/dzień, a tolerowalny górny poziom spożycia (UL) ustalony przez EFSA na ~600 µg/dzień.
  Warto pamiętać, że suplementacja molibdenem bez wskazań medycznych nie jest zazwyczaj rekomendowana, ponieważ wystarczające ilości przyjmuje się z dietą.

---

Źródła molibdenu w diecie

Najlepsze źródła molibdenu to ryż basmati oraz ryż brązowy i czarny, pestki pigwy, warzywa liściaste, rośliny strączkowe (czarna fasola, ciecierzyca) oraz zboża nieoczyszczone.

---

Opis substancji

Molibden to pierwiastek chemiczny, który w organizmie ludzkim pełni rolę mikroelementu śladowego, wykorzystywanego jako składnik kofaktora enzymatycznego. Nie jest ziołem ani ekstraktem roślinnym – jest to substancja mineralna.

Jak powstała / skąd pochodzi

Molibden występuje naturalnie w skorupie ziemskiej i w glebie oraz w wodach gruntowych, co powoduje, że trafia do roślin, a w konsekwencji do łańcucha pokarmowego człowieka (zboża, rośliny strączkowe, orzechy, wątroby).
W medycynie i dietetyce jego rola została rozpoznana jako istotna w metabolizmie enzymatycznym – np. w postaci molibdenianów lub związków molibdenu w suplementach.

---

Skutki uboczne / uwagi dotyczące bezpieczeństwa:

• Niedobór molibdenu jest bardzo rzadki, ale przy długotrwałym żywieniu pozajelitowym bez dodatku Mo może wystąpić – prowadząc do zaburzeń metabolizmu siarkowego, podwyższonego poziomu siarczynów.
• Nadmierne spożycie molibdenu może hamować wchłanianie miedzi, prowadząc do niedoboru miedzi – co może mieć konsekwencje hematologiczne i neurologiczne.
• Suplementacja powinna być prowadzona wyłącznie pod kontrolą – bez wskazań nie jest zwykle zalecana.

Źródło:

1. https://www.efsa.europa.eu/en/efsajournal/pub/3333
2. https://efsa.onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.2903/j.efsa.2024.8814
3. https://www.efsa.europa.eu/en/efsajournal/pub/1745
4. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK222301/
5. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/8302261/
6. https://lpi.oregonstate.edu/mic/minerals/molybdenum
7. https://www.nature.com/articles/nature08302
8. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/9242907/
9. https://vkm.no/download/18.25985ca4161fb19d531a3b0b/1521017970275/Assessment%20of%20dietary%20intake%20of%20molybdenum%20in%20relation%20to%20tolerable%20upper%20intake%20level.pdf

Data publikacji: 01.10.2025